Drogocenna pielęgnacja, czyli złoto i srebro w kosmetykach.

Złoto i srebro są znane ze swoich drogocennych właściwości od zarania dziejów. Nawet jedna z najbardziej rozpoznawanych kobiet świata – Kleopatra, stosowała maseczki i kremy ze złotem, aby utrzymać swoją skórę pełną blasku oraz aby opóźnić procesy starzenia skóry. W kosmetykach wykorzystuje się koloidalne roztwory złota i srebra.

Złoto koloidalne, co to jest?

Złoto koloidalne jest czystym i całkowicie naturalnym środkiem. Jest to zawiesina najdrobniejszych, mikroskopijnych cząsteczek złota w wodzie destylowanej. Złoto koloidalne zawarte w kosmetykach jest całkowicie nietoksyczne i bezpieczne dla organizmu.
Badania wykazały, że złoto opóźnia procesy starzenia skóry i dzięki temu zostaje opóźniony proces powstawania zmarszczek, a istniejące zmarszczki zostają spłycone. Nanocząsteczki złota docierają w głąb naszego naskórka, dzięki czemu uruchamiają mechanizmy związane z systemem jego nawilżania. Wysokie stężenie złota w preparacie powoduje zwężenie ujść mieszków włosowych oraz tworzy cenny film na skórze, który chroni przed szkodliwym działaniem czynników zewnętrznych. Złoto wykorzystywane jest jako składnik aktywny kosmetyków dla skóry dojrzałej. Pierwiastek ten pobudza syntezę kolagenu i elastyny, wpływając tym samym na poprawę gęstości skóry, co pomaga przeciwdziałać takim procesom degeneracyjnym jak wiotczenie i opadanie owalu twarzy. Działa kojąco na poparzoną skórę.
Złoto jest również bardzo dobrym nośnikiem dla innych składników aktywnych, przyspiesza ich migrację w głąb skóry. Dlatego często w jego towarzystwie pojawiają się inne cenne substancje.

Złoto koloidalne charakteryzuje się:

  • brakiem smaku i zapachu
  • bezpieczeństwem dla skóry i zdrowia
  • nietoksycznością,
  • możliwością przenoszenia substancji aktywnych
  • opóźnianiem procesu starzenia
Srebro koloidalne, co to jest?

Tak jak złoto koloidalny jest zawiesiną, bezpieczną i nietoksyczną dla organizmu. Srebro koloidalne nazywane jest również woda srebrzaną, czyli roztworem, w którym cząsteczki srebra są rozmieszczone równomiernie w całej objętości. Srebro działa przeciwzapalnie i bakteriobójczo. Jony srebra reagują z białkami naskórka, tworząc nieprzenikalną dla bakterii i wirusów powłokę. Producenci kosmetyków chętnie sięgają po ten składnik aktywny, ze względu na jego własność zapobiegania rozwojowi mikroorganizmów chorobotwórczych (czyli bakterii, grzybów i pleśni). Z tego względu wykorzystuje się srebro przy produkcji past do zębów, antyperspirantów, preparaty antytrądzikowych czy żeli do higieny intymnej. Srebro stosują producenci kosmetyków z przeznaczaniem dla skór tłustych i trądzikowych, ze względu na właściwości antybakteryjne i regulację pracy gruczołów łojowych. Pierwiastek ten pozostawia na skórze film, który ochrania ją przed szkodliwym działaniem drobnoustrojów. Srebro działa na cerę regenerująco, przez co przyspiesza odbudowę tkanek. Ze względu na fakt, że srebro zapobiega nadmiernemu poceniu się oraz ma właściwości antybakteryjne, pierwiastek ten stosowany jest w kosmetykach do stóp i dziedzinie kosmetologii, jakim jest podologia.

Srebro koloidalne:

  • nie posiada smaku i zapachu
  • jest bezpieczne dla skóry i zdrowia
  • jest nietoksyczne.

Co ciekawe srebro można stosować jako suplement diety pod postacią wody srebrzanej. Wodę srebrzaną stosuje się również jako suplement diety w takich schorzeniach jak:

  • alergie,
  • schorzenia układu pokarmowego,
  • grzybicy,
  • stanach zapalnych stawów i mięśni,
  • problemów z nerkami.

Srebro koloidalne, przyjmowane w nadmiernej ilości przez długi czas, może prowadzić do srebrzycy (argyria), czyli choroby objawiającej się zmianą koloru skóry na niebiesko-szary. Preparatu nie mogą przyjmować osoby uczulone na srebro. Ustalono, że krytyczna dawka srebra, dla statystycznego dorosłego człowieka o wadze 72 kg to 1, 09 miligrama dziennie. Zewnętrznie srebro stosuje się w postaci okładów i do przemywania. Należy pamiętać, aby w przypadku poważnych dolegliwości nie rozpoczynać kuracji bez konsultacji z lekarzem.


Napisz komentarz (0 Komentarzy)

 


Trądzik różowaty – zadanie: pielęgnacja.

Trądzik różowaty (łac. rosacea, acne rosacea) – przewlekłe i zapalne schorzenie skóry (dermatoza) dotyczące osób w wieku dojrzałym, które polega na występowaniu wykwitów rumieniowych, grudkowych i krostkowych. Rozwijają się one głównie na podłożu łojotoku oraz zaburzeń naczyniowych. Trądzik różowaty jest chorobą skóry przebiegającą z naprzemiennymi okresami zaostrzenia i wyciszenia objawów.
Trądzik różowaty diagnozuje się u osób dorosłych – głównie u kobiet po 40 roku życia. Chociaż schorzenie częściej występuje u kobiet, to ciężkie postacie, z przerostem o charakterze rinophyma, dotyczą głównie mężczyzn. Szczyt zachorowań przypada na 30-60 rok życia. Pierwsze symptomy choroby mogą pojawić się przed 25 rokiem życia, ale sam trądzik dopiero po pokwitaniu. Ryzyko zachorowania podnosi zdiagnozowane łojotokowe zapalenie skóry oraz przebyty ostry trądzik młodzieńczy. Zapadalność na trądzik różowaty ocenia się na 1-10% populacji, jest ona zwiększona u osób z I i II fototypem skóry. Skandynawia i Irlandia są obszarami zwiększonej zapadalności.

W przebiegu trądziku różowatego wyróżnia się zmiany:

  • Rumieniowe - początkowy etap choroby charakteryzujący się występowaniem przemijającego zaczerwienienia twarzy;
  • Grudkowe i krostkowe - najbardziej zróżnicowany morfologicznie okres choroby, w którym występuje przetrwały rumień, okresowo pojawiają się zmiany grudkowe i krostkowe oraz mogą powstawać teleangiektazje;
  • Przerostowe - zaawansowane stadium schorzenia, gdzie w obrazie klinicznym dominują zmiany w postaci przyrosłych gruczołów łojowych – zapalne guzy i nacieki.

Objawom głównym może towarzyszyć świąd i pieczenie skóry. Trądzik różowaty najczęściej zajmuje centralne części twarzy – czoło, nos, policzki brodę. W niektórych przypadkach zmiany umiejscawiają się na dekolcie i plecach, skórze głowy oraz w okolicach zausznych, powikłaniem jest często zapalenie spojówek.
Standardowa klasyfikacja przyjęta przez National Rosacea Society wyróżnia pięć postaci trądziku różowatego:

  • Rumieniowa z teleangiektazjami;
  • Grudkowo-krostkowa;
  • Przerostowo-naciekowa;
  • Oczna;
  • Ziarniniakowa.

W terapii trądziku różowatego dąży się do indywidualizacji leczenia i dostosowaniu go do rodzaju i zaawansowania zmian. W zależności od potrzeb stosuje się:

  • Zasady ogólne
  • Leczenie kosmetyczne
  • Leczenie miejscowe
  • Leczenie ogólnoustrojowe
  • Lasero i fototerapię
  • Leczenie operacyjne

Bardzo istotnym elementem jest odpowiednia pielęgnacja skóry z trądzikiem. Nie jest to łatwe i proces ten przebiega długofalowo. Należy uzbroić się w cierpliwość. Najskuteczniejsze są kosmetyki stosowane systematycznie, szczególnie kremy z zielonej herbaty. Badania prowadzone przez dermatologów potwierdzają, że regularne ich stosowanie znacznie redukuje ilość wyprysków i czerwonych plam na twarzy. Pomocne w leczeniu trądziku będą kremy z niacynamidem, tzn. witaminą B3 oraz z wyciągiem z Chrysanthellum Indicum. Ten rodzaj zioła, dostępny w każdej aptece dobrze sprawdza się w walce z trądzikiem różowatym. Redukuje rumień oraz wzmacnia naczynia krwionośne. Badania wykazały, iż kremy z kwasem azelainowym są równie skuteczne w leczeniu trądziku różowatego, co więcej łagodzą objawy trądziku oraz swędzenie i pieczenie skóry.

Co jest ważne dla osób mających problem z trądzikiem różowatym?

Słońce - promieniowanie UV, które osłabia naczynia krwionośne, nasila się i utrwala rumień oraz zaostrza zmiany w stadium grudkowo-krostkowym. Dlatego też niezwykle istotne jest stosowanie kremów ochronnych z wysokim filtrem nie tylko latem, ale przez cały rok.

Ponadto unikać należy dużych zmian temperatur, ostrych przypraw, gorących potraw, mocnej kawy i herbaty, alkoholu czy stresujących sytuacji. Warto zrobić również test na zakażenie baterią Helicobacter pylori – badania potwierdzają związek między obecnością tej bakterii, a nasileniem trądziku różowatego.

Kluczowym elementem pielęgnacji jest też odpowiednia dieta:
Przede wszystkim należy włączyć do diety warzywa i owoce bogate w miedź, cynk, które ułatwiają gojenie się ran czy witaminę A, tak ważne dla utrzymania równowagi i pięknej cery. Te ważne składniki znajdziemy w marchwi, pomidorach, brokułach czy kalafiorze; wiśniach, kiściach winogron czy śliwkach. Beta – karoten zawarty w witaminie A powoduje także wzmocnienie skóry. Bardzo ważne jest picie odpowiedniej ilości płynów, w tym wody mineralnej niegazowanej. Osoba dorosła powinna jej wypijać minimum dwa litry w ciągu dnia. Wielu lekarzy zaleca też, aby dieta bogata była w naturalne antybiotyki, jakimi są czosnek, cebula, papryka i wszelkiego rodzaju kiszonki. Wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego, że przyprawy takie jak papryka chili, pieprz Cayenne i inne mogą bardzo negatywnie wpływać na stan skóry. Odpowiednio zbilansowana zdrowa dieta powinna szybko przyczynić się do szybkiej poprawy stanu skóry, jeżeli zostanie połączona z dobrymi metodami leczenia. Na pewno wpłynie ona również pozytywnie na cały organizm i jego stan zdrowia.


 

Napisz komentarz (0 Komentarzy)


Osocze bogatopłytkowe, co to takiego i do czego się je wykorzystuje?

Zabieg osoczem, bogatopłytkowym to bezpieczny, a zarazem skuteczny zabieg szczególnie dla alergików, ponieważ jest jak najbardziej naturalnym zabiegiem.
Osocze bogatopłytkowe zawiera liczne czynniki wzrostu, które stymulują powstawanie nowego kolagenu i naczyń krwionośnych, a także przyśpieszają powstawanie nowych komórek naskórka, w efekcie skóra się regeneruje, następuje poprawa jej elastyczności, gęstości i napięcia, natomiast fałdy i zmarszczki ulegają wygładzeniu. Skóra staje się lepiej ukrwiona i nawilżona, wyraźnie młodsza, a twarz nabiera blasku.

Jak przygotowuje się krew do zabiegu?

Zabieg polega na pobraniu krwi własnej pacjenta, poprzez specjalny zestaw do pobierania krwi bezpośrednio do specjalnych probówek, następnie probówki z zawartością krwi umieszcza się w, specjalnej do tego celu przeznaczonej, wirówce laboratoryjnej i wiruje z odpowiednią prędkością i określony czas. Płytki krwi zostają oddzielone od pozostałych składników, a następnie zagęszczone i zawieszone w osoczu krwi. Koncentrat bogatopłytkowy wraz z osoczem odciągany jest do strzykawki. Odpowiednio przygotowany preparat osocza bogatopłytkowego, wstrzykuje się do skóry w wybrane miejsca z zastosowaniem techniki mezoterapii igłowej lub liniowo wzdłuż zmarszczek i fałdów skóry, używając kremu znieczulającego dla pełnego komfortu pacjenta.
Zabieg z wykorzystaniem osocza bogatopłytkowego jest uznawany za jeden z najbezpieczniejszych zabiegów medycyny estetycznej z uwagi na 100% biokompatybilność i immunologiczną neutralność, dzięki czemu nie niesie za sobą ryzyka reakcji uczuleniowych. Wysoka skuteczność w osiągnięciu zamierzonego efektu, związana jest z zawartością w osoczu bogatopłytkowym substancji odpowiedzialnych za stymulację procesów naprawczych w skórze.

Przeciwwskazania:

Alergie nie są przeciwwskazaniem, ponieważ wszystkie elementy składowe otrzymywane w PRP są pochodzenia autologicznego – od pacjentki, ryzyko powstania miejscowej reakcji immunologicznej, nietolerancji, alergii jest wykluczone.

  • Ciąża oraz okres karmienia,
  • Choroby autoimmunologiczne,
  • Choroba nowotworowa,
  • Choroby przebiegające z zaburzeniami funkcji lub liczby płytek krwi, • Zaburzenia krzepliwości krwi, • Choroby krwi, • Nietolerancja iniekcji, • Aktywna opryszczka lub inne zakażenia skóry.

Zabiegi z wykorzystaniem osocza bogatopłytkowego znalazły swoje zastosowanie w:
• Rewitalizacji skóry (w szczególności trudnych okolic oczu lub szyi); • Leczeniu blizn potrądzikowych; • Leczeniu łysienia; • Poprawie kolorytu, gęstości i napięcia skóry; • Przyśpieszeniu gojenia po zabiegach laserowych; • Profilaktyce starzenia się skóry.

Stosowanie:

Aby uzyskać pożądane efekty, zabiegi osoczem bogatopłytkowym wykonywane powinny być w seriach minimum 4 zabiegów. Zabiegi przeciw wypadaniu włosów można łączyć z zabiegami mezoterapii na wzmocnienie włosów z wykorzystaniem preparatów pobudzających wzrost, np. Dermaheal HL.
Płytki krwi, czyli komórki odpowiadające przede wszystkim za aktywację procesów naprawczych uszkodzonych tkanek, są najważniejszym składnikiem osocza podawanego w trakcie zabiegu. Produkują tzw. czynniki wzrostu, które stymulują fibroblasty do produkcji kolagenu i elastyny. Czynniki wzrostu aktywują również komórki macierzyste, biorące udział w procesach regeneracji skóry. Po podaniu osocza powstają w skórze nowe naczynia krwionośne. Odpowiadają one za natlenienie i odżywienie komórek skóry. Wszystkie procesy zachodzące po wstrzyknięciu osocza wpływają na poprawę stanu i kondycji skóry. Skóra jest odświeżona, zmarszczki zostają spłycone, a przebarwienia zredukowane. Zabieg osoczem bogatopłytkowym to obecnie jeden z najskuteczniejszych zabiegów odmładzających skórę. Zabieg pozwala w krótkim czasie uzyskać efekty delikatnego liftingu. Płytki krwi zawierają czynniki wzrostu i stymulują komórki skóry do samoregeneracji. Przebudowa skóry zaczyna się już po upływie 48 godzin od zabiegu. Skóra staje się gładsza, bardziej elastyczna i wyraźnie młodsza, drobne zmarszczki wygładzają się, a twarz nabiera blasku.

Po zabiegu

Mogą być widoczne zaczerwienienia w miejscach wkłucia, które znikają po kilku minutach i są niedostrzegalne pod makijażem. Następnego dnia nie widać żadnych śladów po wykonaniu zabiegu. Prawidłowo pobrana i odwirowana krew oraz poprawnie wykonany zabieg, nie niosą ze sobą żadnego ryzyka niebezpiecznych powikłań.


Napisz komentarz (0 Komentarzy)


Makijaż oczu – podstawy.

Mówi się, że oczy są zwierciadłem duszy, w nich widać wszystko. Warto, więc, aby miały też odpowiednią oprawę. Makijaż musi być odpowiednio dobrany do koloru oczu, kształtu powieki oraz do okazji, a przede wszystkim do typu urody.

Co to jest typ urody?

Każda kobiet jest inna. Nie ma rzeczy pasujących do wszystkiego. Jednej kobiecie będzie pasować czerwona szminka, innej zielone cienie. Jak dopasować to do naszej urody? Z pomocą przychodzi analiza kolorystyczna typów urody. Podział ten pomaga idealnie dobrać makijaż do karnacji, koloru włosów i oczu. Makijaż dla różnych typów urody będzie się różnił kolorystyką (chłodną lub ciepłą), a także intensywnością barw.
Typy urody podzielone są na 4 rodzaje odpowiadające 4 porom roku- wiosna, lato, jesień i zima.
Jak charakteryzują się one w analizie kolorystycznej?

Wiosna

Skóra: o charakterystycznym, brzoskwiniowym odcieniu i morelowych rumieńcach z dużą skłonnością do piegów o złotym zabarwieniu.
Oczy: tęczówka oka w kolorze niebieskim lub zielonym, rzadziej złoto-brązowym, źrenica często oddzielona jest od tęczówki wyraźną obwódką w kolorze złotym lub złotobrązowym.
Włosy: blond o słomiano-miodowym odcieniu lub brązowe o ciepłych złocistych refleksach.
Makijaż
Powinien być stosunkowo wyrazisty, lecz nigdy ciemny, aby nie zdominował delikatnej urody Pani Wiosny. Należy unikać kontrastowych zestawień, które dodadzą lat, (np. złoty cień z fioletem) • Podkład: naturalny beż, bez domieszki różu • Róź: jasny morelowy, złotawy ciepły różowy • Cienie do powiek: ciepły beż, orzechowo-brązowy, mleczno-czekoladowy, niebieski, oliwkowy, jasny ciepły fiolet, granatowy, delikatny turkusowy • Pomadka: złocista, beżowo-brązowa, łososiowa, koralowa. Mogą być to szminki z połyskiem, opalizujące, z drobinkami • Tusz do rzęs: najlepszy odcień to oberżynowy, wydobędzie on i podkreśli kolor oczu.

Lato

Skóra: porcelanowa cera z delikatnymi naczynkami o chłodnym, różowym lub niebieskawym odcieniu. Rzadko zdarza się cera o chłodnym oliwkowym odcieniu. Jeśli Lato ma piegi, to zawsze szare lub szarobrunatne, a skóra rumieni się na różowo.
Oczy: niebieskie, niebieskoszare, zielone lub szare. Źrenica często otoczona szarym pierścieniem, nakrapiana brązowymi plamkami. Rzęsy i brwi w chłodnym, grafitowym odcieniu, nigdy złocistym.
Włosy: popielate blondy, ciemnopopielate lub brązowe, ale o szarych „mysich” refleksach.
W makijażu kobiety o urodzie lata dominują rozmyte, przydymione, pastelowe barwy są najbardziej odpowiednie dla Lata. Najmocniejszy akcent kładziemy na oczy, podkreślając je grafitowym tuszem. • Podkład porcelanowy, jasny z domieszką różu, • Róż: łososiowy, chłodny różowy • Cienie: szampański biały, chłodny beż, waniliowy, gołębi, brudny róż, malinowy, błękitno-stalowy, fiołkowy, lawendowy, miętowy, pistacjowy, szaro-brązowy, szary • Pomadka: czerwień, popielaty róż

Jesień

Skóra: w odcieniu kości słoniowej, oliwkowa lub brzoskwiniowa. Ten typ zazwyczaj źle się opala i ma skłonność do rdzawych piegów.
Oczy: miodowe, złoto-brązowe lub zielone. Zdarzają się stalowo niebieskie lub błękitne, ale zawsze ze złotawymi, ciepłymi plamkami.
Włosy: od blondu przez kasztanowe do brązowych. Zawsze ciepły odcień.
Makijaż Utrzymany w tonacji kolorów ziemi, powinien być delikatny i świetlisty • Podkład: ciepły beż • Roz: łososiowo-morelowy, rdzawy • Cienie écru, złocisty rudy, musztardowy, ciemny oliwkowy, khaki, butelkowo-zielony, stare złoto, pomarańczowy, czekoladowy brąz • Pomadka miedziana, ceglasta, purpurowa, w kolorze wina • Tusz: ciemny brąz

Zima

Skóra: może wystąpić w dwóch odmianach. Pierwsza odmiana typ „królewna śnieżka” to jasna, prawie transparentna, pozbawiona rumieńców, trudno opalająca się cera. Druga jest w typie „południowym” – chłodna, ciemnooliwkowa, bardzo łatwo opalająca się.
Oczy: tęczówka mocno kontrastuje z bielą gałki ocznej. Kolor jest zdecydowany: ciemnobrązowy, zielony, głęboki granat. Oczy mają ciemną oprawę.
Włosy: mogą być brązowe, ciemno brązowe lub kruczoczarne, ale zawsze o granatowym lub popielatym połysku.
Makijaż jest soczysty, zdecydowany, zachowany w chłodnej tonacji. Najmocniejszy akcent to intensywnie podkreślone usta. • Podkład różowo – beżowy lub różowo-brązowy • Róż delikatny różowy • Cienie czysta biel, stalowy, chłodny róż, niebieski, fioletowy, zimna zieleń, granatowy, czarno brązowy, grafitowy • Pomadka burgundowa, intensywnie czerwona, różowo-fioletowa. • Tusz czarny


Napisz komentarz (0 Komentarzy)


Zaburzenia wzrostu włosa – jak je rozpoznać i jak im zapobiec?

Wzrost włosa zależy od wielu czynników. Istotne znacznie ma stan zdrowia, geny, czynniki hormonalne. Stan włosów zależy również od wieku, niestety im jesteśmy starsi tym ilość włosów jest mniejsza. Wyróżniamy 3 etapy wzrostu włosa:

Fazy wzrostu - anagen

Anagen jest etapem trwającym najdłużej. Może trwać od 2 do 6, niekiedy nawet 7 lat. W tym czasie włos wyrasta z mieszka włosowego i zwiększa swoją długość poprzez podział i różnicowanie komórek u jego podstawy (opuszka włosa). Fragment włosa znajdujący się najbliżej skóry jest „najmłodszy”. Transport składników odżywczych do włosa odbywa się za pomocą naczyń krwionośnych znajdujących się w brodawce. W trakcie anagenu ukrwienie włosa jest najintensywniejsze i zmienia się podczas przechodzenia do kolejnych faz. W fazie anagenu znajduje się ok. 80-85% wszystkich włosów terminalnych.

Katagen

Faza katagenowa trwa bardzo krótko i obejmuje od 1%-3% wszystkich włosów. W tym czasie wzrost włosa ulega zahamowaniu, ukrwienie brodawki maleje, opuszka stopniowo zanika, rogowacieje i przesuwa się w stronę naskórka. Zatrzymaniu ulega również pigmentacja włosa. U spodu mieszka włosowego tworzy się charakterystyczna kolba zbudowana z komórek. Brodawka ulega oddzieleniu od szczątkowej opuszki włosa. Faza katagenowa trwa od kilku dni do 2 tygodni.

Telogen - końcowy etap cyklu wzrostu włosa

Faza telogenowa trwa od 2 do 4 miesięcy i rozpoczyna się w momencie, gdy zrogowaciały korzeń leży najbliżej powierzchni skóry, tuż przy ujściu gruczołu łojowego. W tym czasie włos może wypaść nawet w wyniku czesania, mycia czy wręcz samoistnie. 

Czasami jednak dochodzi do zaburzeń wzrostu włosów. Wtedy dochodzi do łysienia, błędnie myślimy, że łysienie dotyczy jedynie mężczyzn. Łysienie dotyczy zarówno mężczyzn jak i kobiet. U niektórych łysienie objawia się przerzedzeniem lub utratą włosów na całej powierzchni głowy, u innych rozpoczyna się na koronie i rozszerza na pozostałe partie. W przeciwieństwie do mężczyzn, u kobiet rzadko występują łyse zakola. Łysienie może objawiać się w różny sposób. Zauważyć można intensywne wypadanie kęp włosów podczas mycia czy stylizacji lub systematyczne osłabienie i wyrastanie coraz cieńszych włosów. Jest wiele rodzajów łysienia i związane są one z różnymi czynnikami – tak genetycznymi, jak środowiskowymi. Przypadłość ta dotyka wielu ludzi, stając się często bardzo poważnym problemem.

Najczęstsze przyczyny utraty włosów to:

  • Stres – w okresie wzmożonego podenerwowania i stresu wielu osobom doskwiera ogólne osłabienie organizmu.
    Choroby tarczycy – duże ilości wypadających włosów mogą być symptomem problemów z tarczycą.
    Niewłaściwa dieta – osłabienie włosów może wynikać z niedoborów witamin i minerałów, takich jak żelazo, witamina H, witamina A, kwas foliowy, krzem, magnez, cynk.
  • Leki – warto sprawdzić, czy leki, które zażywamy, nie powodują skutków ubocznych w postaci m.in. wypadania włosów.
  • Anemia – niedobór żelaza, ale także cynku, może spowodować nadmierne wypadanie włosów. Warto wykonać badania krwi.
  • Hormony – hormon androgenowy, dihydrotestosteron, oddziałuje na mieszki włosowe powodując łysienie androgenowe, czyli występujące w kątach czołowych (u mężczyzn) lub na szczycie głowy (u kobiet).
  • Niewłaściwa pielęgnacja – włosom zdecydowanie nie służy częste farbowanie, rozjaśnianie lub stosowanie silnych preparatów do stylizacji.
  • Choroby skóry – grzybica, łuszczyca, łupież, łojotokowe zapalenie skóry itp.
  • Pora roku – jesienią i wiosną ze względu na przesilenie organizmu włosy mogą wypadać bardziej niż zwykle. Warto wówczas zadbać o odpowiednią dietę.

Najczęściej występującymi rodzajami łysienia jest:

  • Łysienie androgenowe wynika z wrażliwości mieszków włosowych na dihydrotestosteron, czyli hormon androgenowy. Hormon ten wraz z wiekiem powoduje zmniejszenie mieszków włosowych. Problem ten dotyczy nawet 70% mężczyzn i 40% kobiet. Dobór odpowiedniej terapii pozwala powstrzymać wypadanie włosów.
  • Łysienie plackowate - mamy do czynienia z chorobą skóry głowy, w której włosy wypadają całymi partiami, pozostawiając całkowicie wyłysiałe miejsca. Charakterystycznym objawem jest ponowne zarastanie tych miejsc włosami. Choroba ma podłoże autoimmunologiczne. Organizm sam atakuje własne mieszki włosowe.
  • Łysienie telogenowe - typ wypadania włosów nie jest spowodowany zanikiem mieszków włosowych, lecz wydłużoną fazą spoczynku włosa. Do wypadania dochodzi wskutek stosowania niektórych leków, w czasie zaburzeń hormonalnych, zatruć lub infekcji. W tym przypadku po wykryciu przyczyny i podjęciu odpowiednich działań włosy odrastają i regenerują się w okresie 6-12 miesięcy od ich utraty.

Wszystkie zmiany w ilości objętości włosów, powinny nas zaniepokoić. Zmiana ilości włosów może być sygnałem ostrzegawczym. Nie próbujmy jednak podejmować leczenia na własną rękę. Bardzo ważne jest, aby podjąć odpowiednie leczenie u specjalisty – Trychologa. Trycholog oceni rodzaj łysienia oraz dobierze odpowiedni rodzaj leczenia i pielęgnacji dla stanu naszych włosów. Leczenie jest długotrwałe i wymaga od nas systematyczności. Jednak dostosowując się do zaleceń specjalisty jesteśmy w stanie poradzić sobie z każdym rodzajem łysienia.


Napisz komentarz (0 Komentarzy)

Więcej artykułów…